Hoe het zich ontvouwt

Durven stilstaan

Hoe vaak heb ik het al niet tegen mezelf en alle cursisten gezegd? Durf stil te staan, te wachten en te verduren dat je het (in dit moment) niet weet, want dan zal het antwoord zich ontvouwen op een hele vanzelfsprekende manier. Een innerlijke reactie zoals “Ach ja… natuurlijk, dit voelt goed!” welt in je op. Op dat moment stop je met denken over of formuleren van argumenten die je overtuigen wat je hebt te doen…

En toch moest ik het opnieuw ervaren, want ik dacht (!) echt dat ik dit pad was gegaan. Afgelopen zomer heb ik twee keer intens genoten van de schrijfretraite “Het helende verhaal van het hart” en ik wilde dat fijne gevoel van verbinding, inspiratie en openheid vasthouden. Dat zorgde ervoor dat toen ik al gauw besloot om het zomerprogramma te herhalen. Ik beschreef het op mijn website en in mijn SchrijfWijzer en dacht dat het zo klopte.

 

Training volgen

Afgelopen week heb ik een intensieve meditatieve training gevolgd waarin ik heel veel heb kunnen oefenen en ervaren. Door een hele week weg van huis en werk te zijn kon ik kijken naar wat zich op dit moment in mezelf aandient. De dagen gaven me de ruimte om de drukte waarin ik zat eerst vol te voelen om het daarna los te laten. Het was alsof er een sluier tussen mijn gedachten en gevoelens opzij schoof.

 

Gevoel als kompas

Toen ik aan de aankomende winterretraite dacht, voelde ik geen sprankelende energie, maar een soort vaag gemis. Ik had zo intens genoten van de retraite. Waarom dan nu die twijfel? Alle deelnemers waren bijzonder geïnspireerd door het programma en mijn werkwijze. Waarom zou ik het dan niet nog een keer kunnen aanbieden? En toch bleef het gevoel van gemis en uit contact zijn bij me.

Eenmaal thuis herinnerde ik me een oefening over het verlangen en zag ik hoe ik in al mijn plannenmakerij  voorbij gegaan aan wat mijn allerdiepste verlangen is: vertrouwen op de levensenergie van Zijn. Wanneer ik dat doe, wordt mijn diepe verlangen vervuld en volgt er een vorm die daarbij past.

Opeens wist ik ook waar het gemis over ging. Het was een signaal dat ik te veel naar de wereld om me heen had gekeken en vergeten was om aan mezelf te vragen: Wat verlang ik van de winterretraite te leren?

Mijn leerproces reikt verder dan het begeleiden van de groep. Door het maken van het retraiteprogramma en het doen van de bijbehorende oefeningen, leer ik intensief en word ik uitgedaagd om te groeien. En toen ik dat zag, wist ik ook het antwoord op mijn vraag.

 

Huis van Zijn

De aankomende winterretraite gaat over hoe we kunnen rusten in Zijn i.p.v. verdwalen in het vele doen. Alleen onze persoonlijkheid is onzeker over wie en wat we zijn. We proberen ons tegen die onzekerheid te wapenen door veel in de wereld te doen, te oordelen en onze blik naar buiten te richten.

Tijdens deze retraite maken we een tegenovergestelde beweging. We keren onze blik naar binnen, laten oordelen los en reizen in ons eigen tempo uit de drukke wereld naar het Huis van Zijn. Dit is een plek waar we geheel gekend en geliefd zijn, waar we ons niet langer hoeven te bewijzen maar volledig kunnen ontspannen en kunnen openen voor wie we werkelijk zijn. Hier komen we thuis!

We zullen tijdens deze retraite gebruik maken van een aantal ondersteunende werkvormen zoals:

  • mediteren
  • stilte ervaren
  • schrijven in een groep en alleen
  • verbeeldingsoefeningen
  • creatieve expressie
  • lichaamswerk (adem, ontspanning en rust, beweging)

 

Aanmelden

Je kunt je inschrijven via de website.

Een reactie op “Hoe het zich ontvouwt

  1. mieke rang

    Ha lieve Christine, wat ben ik blij nu weer heel veel zin te voelen om bij jou te komen schrijven en ontdekken.
    Ik heb me net opgegeven voor eind januari, snel, omdat er nog precies één 1-persoonskamer was.
    Bij leven en welzijn tot dan!

    Mieke Rang

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *